Bu yazıyı Stanley Kubrick’in Playboy’da yayımlanmış bir röpörtajından çevirdim. Bu yazının dinden arınıp büyük boşluklara düşenler için bir paraşüt vazifesi görmesini dilerim. Aşağıdaki çeviriyi şuradaki lisans çerçevesinde paylaşabilirsiniz.

Playboy: Hayat eğer bu kadar amaçsızsa, hayatın yaşamaya değer olduğunu düşünüyor musunuz?

Kubrick: Evet, ölümlülüğüyle başa çıkabilmiş bizim gibiler için. Yaşamın salt anlamsızlığı insanoğlunu kendi anlamlarını yaratmaya yöneltmiştir. Tüm çocuklar şüphesiz ki yaşama lekesiz bir merak duygusuyla başlar, ölümün ve bozunmanın farkındalığı onların bilinçlerini etkileyerek; onların yaşama sevinçlerini, idealizmlerini, ölümsüzlük varsayımlarını giderek aşındırır.

Bir çocuk yetişirken tüm çevresinde ölümü ve acıyı görür ve bu süreçte insanlığa olan inancını gitgide yitirir. Fakat yeterince güçlüyse – ve şanslıysa – o alacakaranlıktaki ruhundan şimdiki yaşamına(elan) tekrar doğar.

Yaşamın anlamsızlığının farkındalığına karşı kişi kendine taze bir amaç ve kabullenme geliştirebilir. İlk doğduğu andaki saf merak duygusunu tekrar yakalayamayabilir ama daha dayanıklı ve sürdürülebilir bir şeyler şekillendirebilir.

Evren hakkındaki en dehşet verici gerçek onun saldırgan olması değildir, ama onun sıradanlığıdır; eğer bu sıradanlıkla yüzleşip, yaşamın ölüm sınırları içerisindeki meydan okumalarını kabullenebilirsek insan türü olarak varoluşulumuzu eşsiz bir anlama kavuşturmuş oluruz.

Karanlık ne kadar büyük olursa olsun, kendi ışığımızı sağlamalıyız.

Kaynak: Stanley Kubrick Interviews, University Press of Mississippi, 2001, s.73