Eleştiri toplumumuzda pek sevilmez  nedense.  Sevenler bile yapıcı ve yıkıcı eleştiri diye ayırmışlardır onu. Aslında kendini ve yaptığı işi iyi bilen insanlar için eleştiri eleştiridir. Kategorize etmeye dahi gerek yoktur.

Kendine güvenen ve yaptığı işte kararlı olan her eleştiriden kendine bir pay çıkartır. Güvensiz ve kararsız kimse ise eleştiriden kendine bir üzüntü çıkarır. Hatta o kadar ileri gider ki eleştiriyi duymak bile istemez. Bu kişinin, kurumun kendine güvensizliğinden kaynaklanır. Güvensizlik ise kararsızlık demektir. Kişi ve küçük kurumlar için pek problem oluşturmasa da ülkeyi yöneten insan ve kurumlarda güvensizlik varsa ülke için sağlıklı kararlar alınamaz.

Tam da böyle bir dönem içindeyiz; karikatüristlere, yazarlara açılan bunca davaya bakarsak. Bizleri yönetenler eleştiriye ve görüş bildirmeye toleraslı değil nedense…

Eleştiriye keskin bir şekilde kapalı olmak, yanlışları görmeyi ve düzeltmeyi engeller. Yanlışlarını düzeltemeyen sistemler de kısa zamanda yokolmaya mahkumdur.