Otobüs yolculuklarından ve özellikle de uzun olanlardan nefret ediyorum. Ne zaman otobüsle bir yere gidecek olsam kesin bir sorun çıkar. Yanımdaki adam horlar, teyzenin biri bağdaş kurup oturmaya çalışır, yanımdaki çocuğu araç tutar ve üzerime kusar, elemanın biri son ses sevmediğim türde bir şarkıyı dinler. Bu sorunlar eminim herkesin başına geliyordur ama benim sürekli başıma gelir. Bu yüzden bu tür sorunlara karşı kısmî bir bağışıklık kazandım. Artık takmıyorum böyle şeyleri ama bazen onlar gelip bana takılıyorlar.

Bugün ilçeye kadar 45 dakikalık kısa bir otobüs yolculuğu yaptım. Son dakikada bilet alıp otobüse bindim ve hemen yerime oturdum. Yanımda da bir hanımefendi oturuyor. Bir süre sonra “Numaranız doğru mu?” diyerek küçümseyici bir tavırla çıkıştı. Ben de bileti göstererek “Evet” dedim, “Bir sorun mu vardı?”. Hemen kalktı ve otobüs görevlisine bağırmaya başladı. “Nasıl bayan yanına erkek verirsiniz, siz nasıl firmasınız?” şudur budur derken görevli bir dededen rica etti ve kızla yer değiştirdiler. Kız ninenin yanına, dede de benim yanıma oturdu.

Olay kız için çözülmüştü ama benim için elbette bitmedi. Hemen burnumu koltuk altıma doğru yaklaştırdım ve koku durumumu kontrol ettim: Zaten yeni duş yapıp deodorant kullanmışım, sorun yok. Yayılarak oturup kızı rahatsız etmiş miydim? Hayır, zaten zayıf bir insanım koltuğu dolduramıyorum. Peki o zaman sorun nedir? Evet, sanırım kilit soruyu buldum. Ortalamanın altı bir tipe ve kılığa sahip miyim? Evet.

Sınırlı gözlemlerime dayanarak söylüyorum tipiniz biraz düzgünse kadınlar yanınızdan kalkmıyor. Ama benim gibi kara kaş, kara göz yağız bir anadolu delikanlısıysanız kadınlar sizden koşarak uzaklaşıyor. Bu konuda üzülüyorum ve düşünüyorum. Ulan allahsızlar ben size ne yaptım? O kadar da çirkin değilim ki! Hem bi tanısan var ya, seversin bile. Öyle de sevimli, kedi gibi bir insanım ama gel gör ki kalıplara takılıp kalmışız. Arabeske de yatmak istemiyorum ama bu durumda arabeskten pek de kaçınamıyorum; alnımızın yazısı bu işte, ne yapalım?

Aslında kıza da hak verdim. Kız olsam yanıma oturur muydum? Tabii ki hayır. Ulan zaten tecavüzcü tipli bir dallama, şimdi gelir ayağını sürtmeye çalışır, taciz eder, otobüsten inince takip eder filan, bununla uğraşmaktansa “Hemen bir cıngar çıkarıp başka yere oturayım” derdim ben de herhalde. Antivirüslerdeki proaktif koruma gibi bir şey bu davranış, daha harekete geçmeden yılanın başını eziyorsun. Bizim gibi abazan erkeklere karşı ancak böyle bir çözüm işe yarar. Ama ben bu tip davranışları hiç bir zaman hakettiğimi düşünmedim. Hakeden illa ki vardır.

Şimdi gelelim olayın geri kalanına. Tesadüf bu ya, kızla aynı yerde indik. Yürümeye başladım önden ve tesadüf yine bu ki aynı yerlerden gitmeye başladık. Arkamdan seslendi: “Nereye gidiyorsun?” Ben de “İşte, şuraya gidiyorum” dedim. Ama kızın gözüne hatta suratına bile bakmıyorum hiç. Düşmanıma bile konuşurken ona doğru dönmeme saygısızlığını yapmam ama o yaşadığım tecrübe bana çok koydu dostlar, etkisinden kurtulamadım. Ondan daha hızlı yürümeye başladım o da hızlı yürümeye başladı. Bana soru sorup duruyor kız, ben yine yüzüne bile bakmadan anneyle telefonda “tamam, evet, oldu, hayır” şeklinde konuşursunuz ya öyle konuşuyorum. Kız sinirlendi ve öyle hızlı yürümeye başladı ki beni içten içten yaramaz bir çocuk misali bir gülme tuttu.

Beş on dakika boyunca süren bu durumu atlattığımda istediğim yere ulaşmıştım. Kafam yerine gelince kızın bu davranışı hakettiğine kanaat getirdim. Bir de aslında çok da tipsiz olmadığımı. Sevgili Türk kadınları size de hak veriyorum ama biraz edeb ya hu. Her erkeğe potansiyel sapık muamelesi yapmak ne kadar sağlıklı bir davranıştır? Sevgili Türk erkekleri, Türk kadınlarını bu kadar paranoyaklaştıracak, ürkek ceylanlara dönüştürecek kadar ne yaptık lan biz?